Aerodynamika

Jak 65-milimetrowa szczelina w tylnym skrzydle dodaje 10–14 km/h prędkości maksymalnej — i dlaczego F1 zastępuje ją znacznie bardziej zaawansowanym rozwiązaniem w 2026 roku.

Jak wyprofilowane tunele pod podłogą wykorzystują efekt Venturiego do generowania większego docisku niż skrzydła — jednocześnie pozostawiając czystsze strugi powietrza, co umożliwia wyprzedzanie.

Jak ruchome przednie i tylne skrzydła na rok 2026 zastępują DRS czymś fundamentalnie innym — balansem aerodynamicznym kontrolowanym przez kierowcę na całym okrążeniu, a nie tylko na wyznaczonych prostych.

Pierwszy punkt kontaktu z powietrzem. Zarządza przepływem nad, pod i wokół przodu bolidu, generując docisk i kierując powietrze do kluczowych elementów w dalszej części konstrukcji.

Główny generator docisku z tyłu. Współpracuje z systemem DRS, aby zrównoważyć prędkość na prostych z przyczepnością w zakrętach, stabilizując balans obciążenia aerodynamicznego między przodem a tyłem.

Serce efektu przyziemnego. Wyprofilowane kanały w podłodze kierują powietrze przez tunele Venturiego, generując 40–60% całkowitego docisku z obszaru, którego kibice i kierowcy niemal nie widzą.

Hydraulicznie otwierana szczelina w górnym płacie tylnego skrzydła, która po otwarciu w wyznaczonych strefach zmniejsza opór powietrza o około 20% i zwiększa prędkość maksymalną o 10–14 km/h. Wycofana w 2026 roku.